درمان ارتودنسی با معیار و مولفه های موثر در لبخند زیبا و هالیوودی

درمان ارتودنسی با معیار و مولفه های موثر در لبخند زیبا و هالیوودی

درمان ارتودنسی با معیار و مولفه های موثر در لبخند زیبا و هالیوودی

دستیابی به یک لبخند زیبا همواره هدف اصلی هر درمان دندانپزشکی زیبایی است. در هر حال زیبایی لبخند است که تفاوت بین یک نتیجه‌ی قابل قبول یا خوشایند را برای یک درمان مشخص ایجاد می‌کند. با این حال با وجود اهمیت آن، ویژگی‌های ذاتی لبخند کمتر مورد بحث قرار می‌گیرد. بیشتر در مورد نتایج بالینی عمل‌های دندانپزشکی روی لبخند گفتگو می‌شود، اما ویژگی‌های ذاتی آن چندان مورد ارزیابی قرار نمی‌گیرند. این ویژگی‌ها را گاهی اوقات می‌توان تغییر داد و گاهی خیر، زیرا بخش‌های انحصاری هر فردی هستند. حوزه‌ی دندانپزشکی نیز دسترسی به این خصوصیات ندارد و تنها می‌تواند آنها را ارزیابی کند.

ارزیابی زیبایی همیشه بصورت ذهنی می‌باشد. هرچند باید ابزار کافی برای غلبه بر چالش‌های این ذهنیت داشته باشید. در ارتودنسی، تنها تشخیص آنچه که در زیبایی لبخند خلل ایجاد می‌کند کافی نمی‌باشد، و نیاز به تشخیص آنچه که طبیعی تلقی می‌شود است تا بتوان یک برنامه‌ی درمانی را تهیه کرد. مانند مشکلات عملکردی، مشکلات زیبایی نیز نیاز به پارامترهایی دارند تا بتوان نقائص را پیدا کرد.

ابزاری وجود دارند که می‌توان از آنها برای این منظور استفاده کرد. نمودار مرجع زیبایی صورت (DFAR) یک ابزار تشخیصی کمکی است که برای این هدف مناسب است. این نمودار شامل ۶ چارچوب است که دندان‌های پیشین و نیش فک بالا را در بر می‌گیرد؛ محدوده‌های آنها مختص به هر مرجع زیبایی است. عملکرد DFAR ارائه‌ی یک ایده‌ی دقیق از موقعیت و نسبت‌های بین دندان‌ها و نیز نسبت آنها با لثه و لب‌ها می‌باشد.

داشتن دندان‌های مرتب و لبخندی زیبا و هالیوودی مهمترین عامل زیبایی چهره

به خاطر داشته باشید که یک لبخند زیبا به سادگی قابل دستیابی است و گاهی با کمترین اقدامات می‌توان به بیشترین نتایج دست یافت.

برای داشتن ظاهری خوب حتماً نباید تحت درمان دندانپزشکی زیبایی یا جراحی پلاستیک قرار بگیرید، اما اگر از لبخند خود ناراضی هستید، حداقل کاری که می‌توانید در این خصوص انجام دهید این است که با دندانپزشک خود مشورت کنید.

ارتودنسی و زیبایی 

ارتودنسی شامل جای‌گذاری بریس‌های فلزی روی دندان‌ها توسط یک متخصص و مرتب کردن تدریجی آنها طی یک تا سه سال آینده است. برخی از بیماران علاقه‌ای به نمای سیم‌های فلزی روی دندان‌های خود برای مدت زمان طولانی ندارند و به دنبال سیستم‌های جدیدتر ارتودنسی نامرئی هستند. این سیستم‌ها می‌توانند شامل استفاده از بریس‌های شفاف، بریس‌های نصب شده در سمت داخلی دندان‌ها یا پلاک‌های پلیمری سفارشی تقریباً نامرئی به نام اینویزیلاین باشند.

اینویزیلاین در حال محبوب‌تر شدن است زیرا برخلاف درمان‌های معمول از نظر زیبایی مناسب بوده، قابل جدا شدن است و نیاز به جلسات کمی با متخصص ارتودنسی برای ایجاد تنظیمات دارد. پلاک‌های اینویزیلاین را می‌توان به راحتی جدا کرد تا بتوانید دندان‌های خود را تمیز کنید و حتی می‌توانید از آنها برای سفید کردن دندان‌های خود استفاده نمایید. هرچند، از آنجایی که در اینویزیلاین از تری‌های سفارشی آزمایشگاهی زیادی استفاده می‌شود، این روش گران‌تر از درمان‌های مرسوم ارتودنسی است و متاسفانه برای همه افراد مناسب نیست زیرا گاهی اوقات حرکت دندان‌های بسیار نامرتب نیاز به نیروی بیشتری از آنچه که ارتودنسی اینویزیلاین وارد می‌کند، خواهد داشت.

سیستم اینوزیلاین

یکی از مهمترین مزایای ارتودنسی نامرئی عدم استفاده از فلز یا سیم است. همانطور که نشان داده شده به هیچ وجه جلب توجه نمی‌کند، بنابراین بیمار می‌تواند بدون نگرانی و هراس از دیده شدن سیم‌ها در طول دوره درمان لبخند بزند و معمولاً زمان کمتری را برای تنظیم ارتودنسی در مطب پزشک سپری می‌کند.

معایب- نامناسب برای مشکلات ارتودنسی شدید، نامناسب برای کودکان زیرا دندان‌های دائمی باید وجود داشته باشند، نسبت به انواع دیگر بریس‌ها گران‌تر است.

نمودار مرجع زیبایی صورت

نمودار مرجع -زیبایی -صورت

نمودار مرجع زیبایی صورت (DFAR) به منظور کمک به تجسم دندان‌های قدامی فک بالا ارائه شده است تا آنچه که باید جهت دستیابی به بهترین زیبایی ممکن با این دندان‌ها ایجاد شود را پیشنهاد کند. هدف از این نمودار ارائه‌ی یک ایده‌ی دقیق از نحوه قرارگیری و نسبت‌های بین دندان‌ها و نیز نسبت آنها با لثه و لب‌ها از نمای روبه‌رو می‌باشد. این دیاگرام متشکل از ۶ چارچوب است که دندان‌های پیشین و نیش فک بالا را در می‌گیرد؛ محدوده‌های آنها مختص به هر مرجع دندانی است. هر چارچوب دندان متناظر را در بر گرفته و محدوده‌های آن را مشخص می‌کند (شکل ۱).

خط گردنی

خط گردنی

نمودار مرجع زیبایی صورت (DFAR) به منظور کمک به تجسم دندان‌های قدامی فک بالا ارائه شده است تا آنچه که باید جهت دستیابی به بهترین زیبایی ممکن با این دندان‌ها ایجاد شود را پیشنهاد کند. هدف از این نمودار ارائه‌ی یک ایده‌ی دقیق از نحوه قرارگیری و نسبت‌های بین دندان‌ها و نیز نسبت آنها با لثه و لب‌ها از نمای روبه‌رو می‌باشد. این دیاگرام متشکل از ۶ چارچوب است که دندان‌های پیشین و نیش فک بالا را در می‌گیرد؛ محدوده‌های آنها مختص به هر مرجع دندانی است. هر چارچوب دندان متناظر را در بر گرفته و محدوده‌های آن را مشخص می‌کند (شکل ۱).

 خط انسیزال

خط انسیزال-

خط انسیزال مرتبط با لبه‌های دندان‌های قدامی فک بالا می‌باشد. حالت ایده‌آل این است که در بیماران خردسال لبه‌های انسیزال دندان‌های پیشین مرکزی پایین‌تر از لبه‌های دندان‌های پیشین جانبی و نیش در نمای روبه‌رو قرار بگیرند. در این شرایط، حالت خط انسیزال شبیه به طرح کلی یک بشقاب گود است (شکل ۵). یک تغییر در قرارگیری لبه‌های انسیزال این شکل را اصلاح می‌کند. هنگامی که لبه‌ی انسیزال دندان‌های پیشین مرکزی در پایین دندان‌های پیشین جانبی نباشد، این طرح کلی تغییر خواهد کرد و تحت عنوان بشقاب کم عمق شناخته می‌شود یا بسته به نسبت‌های موجود حالت بشقاب وارونه دارد. بطور کلی، شکل خط انسیزال مرتبط با سن بیمار می‌باشد.

خط نقاط تماس

خط نقاط تماس-

تماس بین دندان‌های قدامی فک بالا حالت نزولی دارد و از دندان نیش شروع می‌شود. نقطه تماس بین دندان نیش و دندان پیشین جانبی بالاتر از نقطه تماس بین دندان‌های پیشین جانبی و مرکزی قرار گرفته است؛ نقطه تماس بین دندان‌های پیشین مرکزی حتی پایین‌تر می‌باشد. موقعیت تماس بین دندان‌ها مرتبط با موقعیت و حالت دندان است. به همین ترتیب، هر زمان که هیچ اختلافی بین ابعاد، شکل‌ها و زوایای دندان‌های قدامی وجود نداشته باشد، خطی که این نقاط را به هم متصل می‌کند موازی خط انسیزال است. با اینکه هر زمان که یک دندان با دندان دیگر تماس پیدا می‌کند یک نقطه تماس وجود دارد، حالت ایده‌آل زمانی است که این تماس در ناحیه‌ای وسیع‌تر از یک تک نقطه رخ دهد و یک فضای اتصال ایجاد شود. فضاهای اتصال نواحی هستند که در آنها دندان‌ها با هم تماس پیدا می‌کنند. این نکته تاثیر مثبتی را در زیبایی دندان‌ها دارد (شکل ۶).

خط پاپیلاری

خط پاپیلاری-

خط پاپیلاری با رئوس پاپیلای لثه بین دندان‌های نیش و دندان‌های پیشین جانبی و بین دندان‌های پیشین جانبی و مرکزی فک بالا شکل می‌گیرد. هیچ تعریفی از یک مدل ایده‌آل برای رابطه بین ارتفاع پاپیلا وجود ندارد. با این وجود، بسته به بررسی‌هایی که ارتفاع مناسب دندان‌های پیشین مرکزی و رابطه‌ی بین رئوس پاپیلاری و موقعیت و اندازه‌ی دندان‌ها را ارزیابی کرده‌اند، می‌توان فرض کرد که یک خط مطلوب موازی با خط تشکیل شده توسط خطوط تماس است (شکل۷).

باند اتصال

باند اتصال-

محلی که دندان‌های قدامی تماس پیدا می‌کنند، فضای اتصال نامیده می‌شود. همانطور که پیش‌تر اشاره شد، بین فضای اتصال و نقطه تماس تفاوت وجود دارد. نقاط تماس نواحی کوچکی هستند که در آنها دندان‌ها تماس پیدا می‌کنند. فضاهای اتصال بزرگ‌تر و وسیع‌تر بوده و می‌توانند به عنوان نواحی تعریف شوند که دو دندان مجاور تماس پیدا می‌کنند. بهترین تناسب زیبایی دندان‌های قدامی حالتی است که از قانون ۳۰-۴۰-۵۰ برای فضای اتصال پیروی می‌کند. این قانون می‌گوید که فضای اتصال بین دندان‌های پیشین مرکزی باید ۵۰ درصد اندازه‌ی این دندان‌ها باشد. فضای اتصال مطلوب بین دندان‌های پیشین مرکزی و جانبی ۴۰ درصد طول دندان‌های پیشین مرکزی است و فضای اتصال بین دندان‌های پیشین جانبی و نیش ۳۰ درصد همان مرجع است. بنابراین، هر زمان که هیچ فضای تاریک یا دیاستمایی بین دو دندان وجود نداشته باشد، با توجه به فضای پر شده توسط پایپلای لثه، ناحیه فضاهای اتصال با رئوس پاپیلا و نقاط تماس محدود می‌شوند. به همین ترتیب،‌ با استفاده از خط پاپیلاری و خط نقاط تماس به عنوان مرجع، یک باند به نام باند اتصال خواهیم داشت. شکل این باند شبیه به شکل یک کایت است (شکل ۸). تغییرات کوچک در این باند می‌تواند در زیبایی دندان‌ها تفاوت ایجاد کند. تغییر شکل دندان می‌تواند این فضای اتصال را افزایش یا کاهش دهد و منجر به بهبود شکل این ناحیه گردد.

تشکیل لبخند

تشکیل لبخند

لبخند را می‌توان به عنوان یک تغییر در حالت چهره تعریف کرد که شامل یک برق در چشم‌ها، انحنای بالای گوشه‌های لب‌ها، بدون انتشار صدا و اعوجاج کمتر عضلات در مقایسه با خندیدن می‌باشد. این حالت چهره از محل تلاقی لب‌ها آغاز شده و به صورت جانبی گسترش می‌یابد؛ لبه‌ها ممکن است در ابتدا در تماس با هم باشند به جز در افرادی که لب‌های آنها در حالت عادی بسته نمی‌شود یا لب فوقانی آنها کوتاه است. با گسترش لبخند، لب‌ها جدا شده، نواحی تلاقی به سمت بالا خم می‌شوند و دندان‌ها آشکار می‌گردند. استخوان‌های فک جدا شده و یک فضای تاریک بین دندان‌های بالا و پایین ایجاد می‌شود که فضای منفی نامیده می‌شود. در حین لبخند زدن، ارتفاع لب بالا کم شده و پهنای دهان در مقایسه با حالت عادی بین ۲۳ تا ۲۸ درصد افزایش می‌یابد.

تقارن فعالیت عضله باید دست بالا گرفته شود. در افراد عادی، تغییر عملکرد حرکتی بین دو طرف مشاهده می‌شود. اندازه‌های ترکیبی، حرکت پوست و فعالیت عضله نشان می‌دهد که یک تقارن متوسط به میزان ۶۴ درصد بین دو طرف صورت انسان وجود دارد.

خط لب بالا 

خط لب بالا-

خط لب بالا بیانگر لبه‌ی پایینی لب بوده و میزان نمایان بودن دندان‌های بالا را مشخص می‌کند. نه تنها میزان آشکار بودن دندان‌های قدامی بلکه دندان‌های خلفی نیز بوسیله‌ی این خط مشخص می‌شود. در حین خندیدن موقعیت لبه‌ی پایینی لب بالا باید روی لبه‌ی لثه دندان‌های پیشین مرکزی فک بالا قرار بگیرد.

خط لب پایین 

خط لب پایین

با اینکه خط لب پایین کمتر از خط لب بالا مورد مطالعه قرار گرفته است، اما به همان اندازه مهم می‌باشد. این خط در برگیرنده‌ی مجموعه‌ای است که توسط لب‌های بالا و پایین تشکیل شده که نحوه نمایش لب‌ها را نشان می‌دهد.

بطور کلی، شکل لب پایین و لبه‌های انسیزال فک بالا و پایین هستند که یک لبخند خوشایند را ایجاد می‌کنند. آنچه که مهم است این است که صفحه انسیزال فک بالا و شکل لب پایین دارای یک نسبت هماهنگ هستند. چنین هارمونی در موازی بودن قوس شکل گرفته با لبه‌های انسیزال دندان‌های فک بالا و لبه‌ی بالای لب پایین نمایش داده می‌شود.

تاثیر دانش زیبایی شناسی در درمان ارتودنسی 

دانش ویژگی‌های ذاتی لبخند به درک زیبایی آن کمک می‌کند. توانایی ارزیابی لبخند هر بیمار، تعیین آنچه که باید انجام شود، آنچه که می‌توان انجام داد و آنچه که باید پذیرفته شود را تضمین می‌کند. به بیان دیگر، توانایی تفسیر تفاوت‌های ظریف یک لبخند به متخصص ارتودنسی این فرصت را می‌دهد تا برنامه‌ی درمان زیبایی دهان بیماران خود را بصورت آگاهانه انجام داده و این امکان را فراهم می‌کند تا تشخیص با پیش‌بینی ترکیب شده و یک چشم‌انداز واقع بینانه از نتایج قابل حصول بدست آید. در این رابطه، ۶ خط لبخند افقی این هدف را برآورده می‌کنند، زیرا تحلیل این خطوط درک ویژگی‌های ذاتی لبخند را تسهیل کرده و دید بهتری را برای متخصص جهت بررسی شانس موفقیت ایجاد می‌کند. با این وجود، ما می‌دانیم که مشاهده‌ی این ۶ خط برای ارزیابی یک لبخند کافی نمی‌باشد. چندین عامل دیگر نیز باید در نظر گرفته شوند. باکال کوریدور، تعداد دندان‌های نمایش داده شده هنگام لبخند زدن، تحلیل نمای روبه‌رو، مورب و نیم‌رخ صورت، رابطه‌ی بین موقعیت دندان‌ها در حالت عادی و هنگام حرف زدن و لبخند زدن برخی از عواملی هستند که باید به منظور دستیابی به بهترین تشخیص از زیبایی دهان در نظر گرفت. با اینکه این اجزاء در این مقاله بررسی نشدند، اما نباید به آنها بی‌توجهی شود زیرا همراه با آن ۶ خط، می‌توانند امکان بررسی کامل لبخند را فراهم کرده و درک و گزینه‌های درمان را تسهیل کند.

 

به این پست امتیاز دهید.
درمان ارتودنسی با معیار و مولفه های موثر در لبخند زیبا و هالیوودی
۵ از ۴ رای

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *